1. Ποιο ήταν το έναυσμα για τη συγγραφή του συγκεκριμένου μυθιστορήματος;
Ο κύριος λόγος που σκέφτηκα να γράψω αυτό το βιβλίο ήταν γιατί ήθελα οι αναγνώστες να έρθουν σε επαφή με ένα κομμάτι της ιστορίας που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουν κι έχει να κάνει με τη μετανάστευση πολλών κατοίκων των Δωδεκανήσων στις αλυκές της περιοχής Καμάργκ (Camargue) στο Δέλτα του Ροδανού, στο νότο της Γαλλίας. Αυτό συνέβη κυρίως κατά τη δεκαετία 1915-1925 αλλά και αργότερα ασφαλώς. Μαζί τους βρέθηκαν και αρκετοί Μικρασιάτες που υποχρεώθηκαν να αφήσουν τον τόπο τους το 1922. Η πρώτη γενιά μεταναστών δύσκολα αποδέχτηκε την αλλαγή και αρνούνταν να μιλήσει τα γαλλικά, κυρίως οι άντρες, οι επόμενες όμως γενιές, τα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών τους που ζουν ακόμα στην περιοχή, πήγαν σε γαλλικά σχολεία και αφομοιώθηκαν πλήρως γλωσσικά και πολιτισμικά στη χώρα υποδοχής.
2. Ποιον τίτλο θα βάζατε στην εποχή που ζούμε;
Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.
3. Τελειώνοντας ένα βιβλίο σας, ξεκινάτε ένα καινούργιο η αφήνετε χρόνο ανάμεσα στις ιστορίες;
Συνήθως αφήνω μερικούς μήνες να περάσουν μέχρι να να νιώσω έτοιμη για ένα νέο συγγραφικό εγχείρημα, μιας και χρειάζομαι λίγο χρόνο για να αποφορτιστώ.
4. Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο.
Το Δεξί κίτρινο Λουστρίνι διαδραματίζεται στην Κάλυμνο, στο Παρίσι και στον γαλλικό νότο και ξεκινά χρονολογικά από το 1934 καλύπτοντας την περίοδο μέχρι το τέλος του Β΄Π΄Π΄. Μέσα από τα παθήματα των ηρώων μου προσπάθησα να φέρω στο φως την άγνωστη σε πολλούς ιστορία μετανάστευσης ενός μεγάλου αριθμού Δωδεκανήσιων, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να εργαστούν κάτω από δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες στις αλυκές της περιοχής Καμάργκ στο Δέλτα του Ροδανού. Οι λεπτομέρειες της εγκατάστασής τους, η δύσκολη καθημερινότητα και οι προσδοκίες που τους έτρεφαν με συγκίνησαν και παρόλο που η έρευνα που απαιτήθηκε ήταν δύσκολη και μακρόχρονη μιας και δεν υπήρχε σχετική βιβλιογραφία στην Ελλάδα, ωστόσο άξιζε τον κόπο για όσα μου πρόσφερε.
Η «καρδιά» του μυθιστορήματος θα έλεγα ότι είναι η φιλία, όπως αυτή που δένει τη Θεμελίνα και τη Χριστίνα ή τη Νομική με την Σεβαστή οι οποίες γίνονται μια γροθιά στα δύσκολα, όμως θα πω την αγάπη γιατί περικλείει και τη φιλία ως συναίσθημα και κατά κάποιο τρόπο απορρέει από αυτή. Η αγάπη λοιπόν κάνει τον κόσμο να γυρίζει στο μυθιστόρημά μου κι έχει πολλές μορφές. Είναι η αγάπη του ξεριζωμένου για τον τόπο του, των σφουγγαράδων για τη θάλασσα, η αγάπη που ωθεί τους Καλύμνιους να συμπαραστέκονται ο ένας στον άλλο σαν μέλη της ίδιας οικογένειας, η αγάπη με την οποία θα έπρεπε η χώρα υποδοχής να συμπεριφερθεί στους κατατρεγμένους νησιώτες, η αγάπη που δεν πήρε ο Ιταλός διοικητής όταν ήταν παιδί και η απουσία της τον αποκτήνωσε, η αγάπη των γονιών που έλειπε στα μικρά εβραιόπουλα τα οποία κρύβονταν σε σπίτια φιλοξενίας για να γλιτώσουν το ανηλεές κυνηγητό από τους Ναζί και τέλος η ερωτική αγάπη που γεννιέται εν καιρώ πολέμου.
Ένα ζευγάρι κίτρινα λουστρίνια, οι κύριοι πρωταγωνιστές σε αυτό το μυθιστόρημα, θα αποτελέσουν το σύμβολο για όλα όσα έχουν κάποια αξία∙ τη φιλία, την αγάπη και τον έρωτα, την ελπίδα, την ανθρωπιά και την αντίσταση στο κακό.
5. Με ποιον συγγραφέα θα θέλατε να δειπνήσετε σε ένα φανταστικό κόσμο;
Με τον Χένρι Τζέημς και τον Μπαλζάκ.
6. Πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα σε ιστορικό μυθιστόρημα όπως το τελευταίο σας βιβλίο να «πλέξετε» τη μυθοπλασία χωρίς να ξεφύγετε από τα ιστορικά γεγονότα;
Για μένα η δυσκολία δεν βρίσκεται στο πώς να μην ξεφύγω από τα ιστορικά γεγονότα για χάρη της μυθοπλασίας, αλλά στο πώς να διατηρήσω σωστές αναλογίες ανάμεσά τους ώστε τα ιστορικά γεγονότα να μην κυριαρχούν εκτοπίζοντας την πλοκή.
7. Η κρίση ωφέλησε ή έβλαψε τις σχέσεις;
Νομίζω ότι η κρίση ήταν μια ευκαιρία ώστε οι διαπροσωπικές σχέσεις να γίνουν πιο ειλικρινείς, και ουσιαστικές, όμως έχω την εντύπωση πως κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αντίθετα, βλέπω πως η κατάθλιψη, η απαισιοδοξία και το άγχος για την επαύριο έχουν γεννήσει θυμό στις ψυχές των ανθρώπων με αποτέλεσμα να υπάρχουν συγκρούσεις καθώς και πολλά φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας. Είναι πραγματικά λυπηρό!
8. Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
«Πλάνητες» της Όλγκα Τοκάρτσουκ που μόλις κυκλοφόρησε.
9. Ποιος είναι ο πρώτος των πρώτων αναγνωστών των δημιουργημάτων σας;
Για αυτή τη δουλειά εμπιστεύομαι αποκλειστικά και μόνο την Publishing Director των εκδόσεων Ψυχογιός, την κυρία Αγγέλα Σωτηρίου.
10. Ποιο θα είναι το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;
Έχω ήδη από τον Οκτώβριο ξεκινήσει να γράφω το βιβλίο που θα ακολουθήσει εκδοτικά το Δεξί κίτρινο Λουστρίνι. Πιστεύω πως μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα έχει ολοκληρωθεί. Η διαφορά που θα έχει αυτό το βιβλίο μου από τα προηγούμενα είναι ότι θα «ακουμπάω» πάνω στις μνήμες των προγόνων μου, κάτι που μου δημιούργησε αρκετή συναισθηματική φόρτιση.
+1. Μια συμβουλή/ευχή για τους αναγνώστες μας.
Μια ευχή μόνο, αλλά από καρδιάς. Να περάσει κι αυτό...σύντομα και όλοι να βγούμε καλύτεροι και δυνατότεροι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου