Ο κουρσάρος - Φανή Πανταζή (ΨΥΧΟΓΙΟΣ)

Από μικρό παιδί άκουγα την ιστορία της πανέμορφης προ-προγιαγιάς μου από τη Σύρο. Ήταν κυριολεκτικά απίστευτη, ένα μυθιστόρημα απ' αυτά που μόνο η ζωή μπορεί να πλάσει. Μέχρι που, στο τέλος, αποφάσισα να την κάνω βιβλίο και είναι αυτό που κρατάτε στα χέρια σας.

Ήταν γυναίκα καραβοκύρη, μια αρχόντισσα ξακουστή σ' όλο το νησί για την εξυπνάδα και την ομορφιά της. Στάθηκε όμως αρκετό ένα καπρίτσιο της τύχης για να βρεθεί από τα σαλόνια της Ερμούπολης στο χαρέμι του σουλτάνου κι από κει στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια.

Ήταν ένα ταξίδι παραμυθένιο, απ' αυτά που δε βάζει ο νους του ανθρώπου.

Έτσι, μαζί με τους ήρωές μου, ταξίδεψα κι εγώ στην αρχοντική Σύρο, εκεί όπου σμίγουν αρμονικά Ανατολή και Δύση, περπάτησα στα καλντερίμια και μπήκα στα μεγαλόπρεπα νεοκλασικά που αντικρίζουν το πέλαγο.

Ύστερα πήγα στην Κωνσταντινούπολη, ρέμβασα νωχελικά στον Βόσπορο, αφέθηκα να χαθώ στα απέραντα παζάρια, μέθυσα από αρώματα, μουσικές και γεύσεις και θαύμασα ξακουστά παλάτια.

Και τέλος, βρέθηκα στη λαμπερή, κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια, στο σταυροδρόμι των πολιτισμών, κι ένιωσα την ελληνική αύρα που έφτανε ως εμένα από την αρχαιότητα.

Σ' αυτό το ταξίδι ελπίζω να παρασύρω κι εσάς...

"Στο σπίτι ακουγόταν συχνά η ιστορία της όμορφης Ασημίνας, της προπρογιαγιάς μου που ζούσε στη Σύρο την εποχή της μεγάλης της ακμής. Έλεγαν γι' αυτήν ότι βρισκόταν εκατό χρόνια μπροστά από την εποχή της.  Ότι ήταν κοκέτα και δεν έβγαινε ποτέ από το σπίτι αν δεν ήταν περιποιημένη μέχρι την εντέλεια, έλεγχε προσεκτικά ακόμα και τα τακουνάκια της! Ότι μιλούσε άπταιστα ιταλικά γιατί είχε πάει σε καλό σχολείο.  Ότι ήταν παντρεμένη μ' έναν καραβοκύρη που τη λάτρευε και είχε τρία παιδιά. 

Μια μέρα όμως, καθώς γύριζε στο σπίτι από ένα ξωκκλήσι όπου πήγε να ανάψει ένα κερί, η τύχη της άλλαξε ξαφνικά και ήρθαν τα πάνω κάτω: Την άρπαξαν πειρατές, την πήγαν στην Πόλη και την πούλησαν στο χαρέμι του σουλτάνου! Αυτή την ιστορία άκουγα ξανά και ξανά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μια μέρα λοιπόν που η μητέρα μας την επανέλαβε για μυριοστή φορά, είπα στην αδελφή μου: "Αυτό μοιάζει με μυθιστόρημα!" 

Η Καίτη συμφώνησε. Τι θα έλεγες λοιπόν αν γράφαμε την ιστορία της προ-προγιαγιάς μας; τη ρώτησα. 

Με κοίταξε σκεφτική." Πρέπει να τη γράψεις εσύ", μου είπε. 

Κι έτσι, αποφάσισα να γράψω το μυθιστόρημα που αφηγείται όχι μόνο την ιστορία της Ασημίνας, της Συριανής αρχόντισσας που από τα σαλόνια της Ερμούπολης βρέθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου, αλλά και της υπόλοιπης οικογένειας, αφού η τύχη της ήταν αναπόσπαστα δεμένη με τη δική της.