Αύγουστος 2004. Η Ροζάνα ακούμπησε απαλά μέσα σε ένα τοσοδά ξύλινο κουτάκι τα γεμάτα δίψα για ζωή όνειρά της, μαζί με μια κόκκινη γυαλιστερή χάντρα και μια φωτογραφία από τον Πάνορμο της Νάξου. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα νεανικά της όνειρα και στη γαλάζια φουσκοθαλασσιά του Αιγαίου, στρίμωξε και κάτι ακόμα: μια μακρινή ημερομηνία που σημείωσε με πράσινο στιλό. Υποσχέθηκε να χαρίσει το κουτάκι στον Αλέξανδρο τη μέρα που θα ξεκινούσαν τα σχολεία, με την εφηβική σιγουριά πως, ύστερα από δέκα χρόνια, εκείνη θα είναι δικηγόρος και ο αγαπημένος της βραβευμένος συγγραφέας. Όμως, καθώς ύφαινε τα όνειρά της, τα λεπτά που κυλούσαν στο Μπεσλάν δημιουργούσαν ένα συγκλονιστικό σκηνικό, και η μοίρα έστηνε το δικό της τρομακτικό σενάριο.
Ο Σεπτέμβριος του 2004, με την τριήμερη αιματηρή ομηρία μαθητών μέσα στο σχολείο τους, θα αφήσει πίσω του βαθιά θλίψη. Εκείνοι που θα τα καταφέρουν σκορπίζονται στους πέντε ανέμους. Για να προχωρήσουν στη ζωή, πρέπει να αναμετρηθούν με τις αναμνήσεις. Για να γίνει αυτό, πρέπει να περπατήσουν στους δρόμους όπου βάδισαν εκείνο το πρωί, να νιώσουν τις μυρωδιές που μύριζαν τις ατελείωτες ώρες της αιχμαλωσίας, να ακούσουν τα φτερουγίσματα των πουλιών, τους θορύβους της πόλης όταν ξυπνάει κι όταν κοιμάται. Πρέπει να σταθούν απέναντι στο στοιχειωμένο σχολείο και να βρουν το κουράγιο να το κοιτάξουν. Επειδή, ακόμα κι όταν όλα έχουν χαθεί, η ελπίδα πάντα μένει κάπου εκεί έξω. Θα απλώσουν το χέρι να την πιάσουν; Θα αφήσουν λίγο χώρο για να ριζώσει και πάλι στην ψυχή τους η αγάπη; Ο έρωτας; Θα μπορέσουν να ξεχάσουν το χτες, να ζήσουν το σήμερα και να ονειρευτούν το αύριο; Υπάρχει αύριο για τα παιδιά του Μπεσλάν;
Η Μαρία Τσακίρη, χρόνια μετά την τραγωδία του Μπεσλάν, ακολούθησε τους ήρωες του βιβλίου της «Θλιμμένος Σεπτέμβρης» και κατέγραψε τη δύναμη που βρήκαν να συνεχίσουν τη ζωή τους.
1η Σεπτεμβρίου 2004, School Number One, SNO
Μια ομάδα τρομοκρατών καταλαμβάνει το Δημοτικό σχολείο στο Μπεσλάν και παίρνει περισσότερους από 1.100 ανθρώπους ομήρους.Στις 3 Σεπτεμβρίου και ενώ η ομηρία συνεχίζεται, οι δυνάμεις της Ρωσίας εισβάλλουν στο σχολείο χρησιμοποιώντας βαρύ οπλισμό. Το σχολείο συγκλονίζεται από σειρά εκρήξεων και τυλίγεται στις φλόγες. Ακολουθεί μάχη μεταξύ των απαγωγέων και των ρωσικών δυνάμεων: 385 άνθρωποι νεκροί, ανάμεσά τους 186 παιδιά…
Η δημοσιογράφος - συγγραφέας ακολούθησε τους ήρωες του βιβλίου της, χρόνια μετά την τραγωδία του Μπεσλάν. Κατέγραψε τη δύναμη που βρήκαν να συνεχίσουν τη ζωή τους, να κάνουν ταξίδια, ένα από αυτά έφερε έναν νεαρό πλέον που βίωσε την ομηρία στο σχολείο της Οσετίας με την οικογένειά του στη Νάξο… Τους ακολούθησε όσο μπορούσε στην πορεία τους μακριά από την τραγωδία. Τον Μάρτιο του 2019 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός το βιβλίο της «Θλιμμένος Σεπτέμβρης». Στο βιβλίο της η Μαρία Τσακίρη «μπλέκει» τα πραγματικά γεγονότα με την μυθοπλασία.
Η Ροζάνα, ο Αλέξανδρος, η Ελένα και ο Ιβάν είναι τα τέσσερα πρόσωπα της ιστορίας της οποίας η Μαρία Τσακίρη μας παρασύρει να γνωρίσουμε, αλλά όλοι οι χαρακτήρες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κινούνται μέσα στην υπόθεση είναι τόσο άρτια σμιλεμένοι, με πολλές πληροφορίες για τον χαρακτήρα και την ιστορία τους που ο αναγνώστης αισθάνεται συνεχώς ότι παρακολουθεί μέσα από μια κάμερα τη ζωή και τις σκέψεις τους.
«Αν ο τρόμος ήταν εικόνα, θα είχε αυτό το παιδικό πρόσωπο. Αν ήταν μυρωδιά θα είχε τη μυρωδιά του θανάτου που ήταν κολλημένη στο κορμάκι του. Αν ήταν ήχος, θα ήταν οι κραυγές που σφυροκοπούσαν το κεφάλι του. Αν ο τρόμος ήταν ανάμνηση, θα ήταν οι μνήμες που θα κουβαλούσε για την υπόλοιπη ζωή του».
Όμως αυτό που έχει και τη μεγαλύτερη αξία και ο αναγνώστης πρέπει να κρατήσει, είναι το αισιόδοξο μήνυμα ότι ακόμη και μπροστά στην πιο φριχτή απώλεια, ο άνθρωπος οφείλει να προχωρήσει, να δώσει μια ακόμη ευκαιρία στη ζωή, να νικήσει τους φόβους του, όσο χρόνο και αν χρειαστεί. Η αληθινή αγάπη, ο έρωτας και η βαθιά φιλία είναι το καλύτερο γιατρικό και αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου