Από την κοιλιά ακόμη της μητέρας της, η Μαριάμ ζει από κοντά τις πρώτες ώρες της ιρανικής επανάστασης. Έξι χρόνια αργότερα, τη συνοδεύει στο Παρίσι για να συναντήσουν τον εξόριστο πατέρα της.
Μέσα από τις αναμνήσεις των παιδικών της χρόνων, η Μαριάμ θυμάται πώς εγκατέλειψε την πατρίδα της, πώς απομακρύνθηκε από την οικογένειά της, πώς έχασε τα παιχνίδια της που αναγκάστηκε να τα δώσει στα φτωχά παιδιά της Τεχεράνης υπό την πίεση των κομμουνιστών γονιών της, πώς ξέχασε σιγά σιγά τα περσικά και έβαλε στη ζωή της τα γαλλικά, για να τα απορρίψει εκ νέου και στη συνέχεια να τα υιοθετήσει ακόμη πιο δυναμικά, φτάνοντας στο σημείο να θάψει για πολλά χρόνια τη μητρική της γλώσσα.
Η Μαριάμ Ματζιντί μιλάει με χιούμορ και τρυφερότητα για τις ρίζες της, τις οποίες αντιμετωπίζει ως βάρος, ως αφετηρία, ως μέσο κοινωνικοποίησης αλλά και ως στοιχείο γοητείας. Ακόμα και στα σημεία της κοινωνικής κριτικής που ασκεί στην πατρίδα της αυτό που διακρίνεται είναι μια αγάπη για τις περσικές της ρίζες, που αναδύεται με την τρυφερότητα των επιλεγμένων της λέξεων. Η Μαριάμ στέκεται με αγάπη επάνω σε όλες τις δυσκολίες της ζωής της και μοιάζει να τις αντιμετωπίζει με ένα χαμόγελο.
Κεφάλαια μικρά, σαν να έχουμε να κάνουμε με διηγήματα, γραφή που συχνά πυκνά φλερτάρει με τον ποιητικό λόγο. Άλλες φορές καταθέτει τις προσωπικές της σκέψεις, άλλοτε μπαίνει στη θέση του ανθρώπου για τον οποίο μιλάει.
Ένα ιδιότυπο ημερολόγιο με μία γραφή που είναι ταξίδι κανονικό στη προσπάθεια της Μαριαμ να αποφασίσει σε ποια χώρα ανήκει, να διαχειριστεί την αγωνία των γονιών της και ένα παρελθόν που πάντα θα επηρεάζει το μέλλον της.
Το μυθιστόρημα μιλά επιτυχημένα για τη διπλή ταυτότητα, τη διπλή κουλτούρα, την διαπολιτισμική ιδιοσυγκρασία και όλες τις συνεπαγόμενες από τα παραπάνω αντιφάσεις, με επίκεντρο τη γλώσσα.
Δικαίως του απονεμήθηκε το Βραβείο Goncourt Πρώτου Μυθιστορήματος 2017.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου