1. Η λογοτεχνία σας άλλαξε τη ζωή και τη καθημερινότητά σας και αν ναι με ποιο τρόπο;
Από παιδί έφτιαχνα ιστορίες στο μυαλό μου και οι δικοί μου τις πίστευαν. Ο λόγος ήταν απλός: Κρατιόμουν όσο κοντά στην πραγματικότητα μπορούσα και οι ιστορίες μου είχαν αληθοφάνεια. Με τη συγγραφή έδωσα διέξοδο σ’ αυτή την τάση μου. Ουσιαστικά παρουσιάζω την πραγματικότητα (όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι) μέσα από μια μυθιστορηματική κατάσταση. Στο καινούριο μου βιβλίο, Το δάκρυ της μάντισσας, έκανα ένα βήμα παραπάνω. Αφηγήθηκα μια αληθινή-αληθινή ιστορία με κάποια στοιχεία μυθοπλασίας.
2. Ποια είναι η πηγή έμπνευσή σας και ποιο είναι το αγαπημένο σας μέρος για να συγγράψετε ένα βιβλίο σας;
Στο πρώτο μου βιβλίο, πάνω από δέκα χρόνια πριν, θυμάμαι τον εαυτό μου με ένα λάπτοπ νύχτα στην παραλία, ενώ ο άντρας μου έφερνε μπαλαντέζα από την κοντινή ταβέρνα για να φορτίζω τον υπολογιστή. Στη συνέχεια, αποφάσισα να εργάζομαι πιο πειθαρχημένα και να μη χαλάω τις πολύτιμες στιγμές της οικογένειας με τον παρορμητισμό μου. Ωστόσο, ακόμα και τώρα όταν γράφω το βιβλίο μου χάνομαι από τον κόσμο, είτε στο γραφείο μου βρίσκομαι είτε στην τραπεζαρία του σπιτιού περιτριγυρισμένη από τους δικούς μου. Για μένα, έμπνευση είναι η αδιάκοπη εργασία του μυαλού που καταλήγει σε μια ιδέα.
3. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας και ποιο το αγαπημένο σας βιβλίο;
Κατά καιρούς αλλάζω προτιμήσεις. Ενώ οι κλασσικοί βρίσκονται σταθερά στην ψυχή μου, θέλω να έρχομαι σε επαφή με εμπνευσμένους εκπροσώπους της σύγχρονης λογοτεχνίας. Αυτή την περίοδο αγαπώ τη νομπελίστρια Αλίς Μονρό και συχρόνως τριβελίζει τη σκέψη μου το δυστοπικό μυθιστόρημα του Ισιγκούρο Μη μ’ αφήσεις ποτέ. Το είχα διαβάσει πολλά χρόνια πριν και δε μπορούσα να το ξεχάσω. Τώρα που ήρθε πάλι στην επικαιρότητα με αφορμή το νόμπελ, εξακολουθεί να με προβληματίζει. Δε μπορώ να πω ότι το αγαπώ, σίγουρα όχι, αλλά δε μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Όπως και τα μυθιστορήματα της Ζυράννας Ζατέλη. Δυσφορώ με την εμμονή της στους θανάτους παιδιών αλλά με συνεπαίρνει η λογοτεχνική της δεινότητα.
4. Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο.
Το δάκρυ της μάντισσας είναι βασισμένο σε μια αληθινή υπόθεση πάθους και φονικού που εκδικάστηκε στο Κακουργιοδικείο Μεσολογγίου στα μέσα του 19ου αιώνα. Μου τη διηγήθηκε ο πατέρας μου (τον έχασα πέρυσι) ως παλιός Μεσολογγίτης. Οι ιδιαίτεροι χαρακτήρες, οι έντονες προσωπικότητες αυτής της ιστορίας ήταν πηγή έμπνευσης για μένα και το στοίχημά μου ήταν να τους αποδώσω όσο πιο παραστατικά μπορούσα. Από τα σχόλια που ακούω πιστεύω πως τα κατάφερα.
5. Πόσο δύσκολο ήταν να συνδέσετε τα αληθινά γεγονότα με τη μυθοπλασία στο βιβλίο σας;
Ήμουνα πολύ παθιασμένη μ’ αυτή την ιστορία, η συγγραφή της μου έβγαινε αβίαστα και απολάμβανα την κάθε στιγμή. Οπότε, η σύνδεση έγινε σαν από μόνη της, γιατί είχα αποφασίσει να μην αλλάξω τίποτα από τα πραγματικά γεγονότα αλλά και να αναπτύξω τη μυθοπλασία ανεμπόδιστα. Το αποτέλεσμα θα το κρίνει ο αναγνώστης.
6. Με ποια εποχή χρονικά που δεν έχετε καταπιαστεί ακόμα, θα θέλατε να γράψετε ένα νέο μυθιστόρημα;
Δεν μπορώ να εισχωρήσω στο πνεύμα πολύ παλαιότερων εποχών και να γράψω ένα καθαρά ιστορικό μυθιστόρημα. Έχω ανάγκη από τη ζωντανή ανθρώπινη μαρτυρία κάθε φορά που καταπιάνομαι με μια εποχή οπότε συναντώ ανθρώπους που τα έχουν ζήσει ή έχουν ακούσει γι’ αυτήν από τους γονείς και τους παππούδες τους. Οπότε κινούμαι χρονικά από τον 19ο αιώνα και μετά. Βέβαια, δεν αποκλείω τίποτα. Ίσως κάποια στιγμή να κάνω αυτή την επικίνδυνη βουτιά στα βάθη της ιστορίας.
7. Τι σημαίνει λογοτεχνική επιτυχία για εσάς;
Ένα μυθιστόρημα για το οποίο πρώτη εγώ θα είμαι περήφανη.
8. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;
Πολλοί. Ιδιαίτερα οι παναθρώπινοι φόβοι, η αρρώστια και ο θάνατος.
9. Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
Η ρήση του Αινστάιν: «Η γνώση είναι περιορισμένη. Η φαντασία περικυκλώνει τον κόσμο».
10. Ποιο θα είναι το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;
Δεν το έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου ακόμα.
+1. Μια συμβουλή/ευχή για τους αναγνώστες μας.
Αντιπαθώ τους ανθρώπους που δίνουν συμβουλές, οπότε θα κάνω μια ευχή για όλους μας: Να μην πάψουμε ποτέ να ονειρευόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου