Ο αφηγητής της ιστορίας αυτής είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι σαν όλα τα άλλα, με τους φόβους, τις ανασφάλειες και τα όνειρά του. Ώσπου μια μέρα, στην επιστροφή από το σχολείο, ρίχνει από μια γέφυρα μια μπίλια, προκαλώντας ένα ατύχημα που θα στοιχίσει τη ζωή σε μια οικογένεια. Μόνο η συνομήλική του Ιρένε σώζεται, αλλά μένει ανάπηρη. Εκείνη η μέρα σημαδεύει τη ζωή του. Το μοιραίο λάθος του γίνεται το μεγαλύτερο μυστικό του – και η Ιρένε η μεγαλύτερη εμμονή του. Η αγάπη του γι’ αυτή θα ξεκινήσει από την ενοχή αλλά θα γίνει η σωτηρία του καθώς η δική του οικογένεια διαλύεται με το διαζύγιο των γονιών του…
Με το ξεχωριστό στιλ και το τόσο προσωπικό χιούμορ του, ο Μιγιάς γράφει μια ιστορία για την εφηβεία και τη δύσκολη πορεία προς την ενηλικίωση. Ακροβατώντας ανάμεσα στην πρόκληση και την ευαισθησία, ο ήρωάς του αφηγείται όλα όσα ο ίδιος ο Μιγιάς –κι ο καθένας από εμάς– δε βρίσκει το κουράγιο να εξομολογηθεί.
Μια ιστορία για όσους είναι νέοι κι όσους υπήρξαν κάποτε και δεν το ξέχασαν ποτέ.
«Εγώ γράφω, γιατί ο μπαμπάς μου διάβαζε». Και ποτέ δε μου έδινε σημασία. Δεν μ’ αγαπούσε.
To δωδεκάχρονο αγόρι γράφει αυτό το βιβλίο, επειδή φαντάζεται ότι μπορεί να το διαβάσει ο πατέρας του. Γράφει επειδή θέλει να μιλήσει στον πατέρα του, να του εξομολογηθεί ό,τι τον στοιχειώνει και ο μόνος τρόπος για να καταφέρει είναι να γράψει αυτό το βιβλίο. Διότι ο πατέρας του διαρκώς διαβάζει και ποτέ δεν ασχολήθηκε μαζί του. Προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή του –επιτέλους–, να ασχοληθεί μαζί του και να πει μια καλή κουβέντα για τον γιο του.
Το νέο βιβλίο του Χουάν Χοσέ Μίγιας μόλις 136 σελίδων, είναι σε πρώτο πρόσωπο, με αμεσότητα, αθωότητα και παιδική ειλικρίνεια που, όσο το παιδί μεγαλώνει, γίνεται πιο συνειδητοποιημένη.
Εκείνος και το κορίτσι που σώθηκε από το ατύχημα που προκλήθηκε εξαιτίας του, έστω κι αν αυτό έμεινε ανάπηρο, γίνονται εραστές. Μόνο που η τρομακτική αλήθεια στέκει σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια τους απειλώντας να καταστρέψει κάθε όνειρό τους για το μέλλον.
Ένα βιβλίο για τον δύσκολο κόσμο της εφηβείας, για τα μυστικά του, τα τραύματα, τις αμφιβολίες και τελικά την «απελευθέρωση» μετά το πέρας της επώδυνης διαδρομής προς την ενηλικίωση. Ένα βιβλίο για τη λαχτάρα της αποδοχής από τους γονείς, για τη λαχτάρα για τρυφερότητα καταφέρνει να μας συγκινήσει, να μας προβληματίσει, να συνειδητοποιήσουμε πόσο μεγάλη ανάγκη έχει το κάθε παιδί την αποδοχή των γονιών του και την τρυφερότητα, μα πάνω απ' όλα, πόσο απαραίτητη είναι η ελευθερία για τον καθέναν από εμάς, γιατί μονάχα αυτή μας επιτρέπει να ζήσουμε, να βιώσουμε, ν' αναπνεύσουμε ελεύθερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου