Ο Καβάφης στα στενορύμια της Δαμασκού και η Ιουστίνη στη Μααλούα. Ο Σεφέρης στην Ανατολία και ο χαμαμτζής στο Προκόπι. Ο Τσίρκας στην Ιερουσαλήμ και η γυναίκα του Λωτ στη Νεκρά Θάλασσα. Η Νίκη Μαραγκού στην Αμμόχωστο και η μπάντα να παιανίζει τη Συννεφούλα στη μουσκεμένη από το αλκοόλ Λευκωσία. Παζάρι να μάθεις να κάνεις στην παλιά Βηρυτό του εμφύλιου πολέμου και ο ράφτης στη Σιδώνα, προσηλωμένος στη βελόνα του, αρνείται να σε κοιτάξει. Στην Ιωνία ο παππούς Οσμανάκης περιμένει τα χελιδόνια να επιστρέψουν στις φωλιές τους· και ο Παμούκ, στη σκιά του Γαλατά, αποχαιρετά την αθωότητα της Ιστανμπούλ με χιλιάδες αποτσίγαρα. Να συρράψω μνήμες και ιστορίες, πρόσωπα να σας γνωρίσω και σκέψεις και διαβάσματα ανατολικά της Μεσογείου· να ξορκίσω φόβους αποχαιρετώντας τον κόσμο του Λεβάντε.
Με κείμενα σύντομα μα περίτεχνα, η συγγραφέας δημιουργεί μια πεζογραφία ταξιδιωτική πλουμισμένη με ψηφίδες ιστορίας, αρχαιολογίας και γεωπολιτικής, αρμολογημένες μοναδικά συνεκτικά. Τα τριάντα, περιορισμένης έκτασης, αφηγήματα του τόμου γράφτηκαν από το 1994 έως το 2016, ως απότοκο των ταξιδιωτικών επισκέψεων της συγγραφέως στο ανατολικό τόξο της λεκάνης της Μεσογείου, στην Εγγύς Ανατολή, στο Λεβάντε. Βυρητός του λιβανέζικου εμφυλίου πολέμου, Σιδώνα των καβαφικών πραματευτάδων, Καππαδοκία των λαξευτών μοναστηριών, Σμύρνη, Βουρλά, Αϊντίν, Τσεσμέ, Προύσα, Κουσάντασι, του εκπατρισμού και της νοσταλγίας, Έφεσος της ιωνικής αρχαιότητας, Τέως του λυρικού ποιητή Ανακρέοντα, Κωνσταντινούπολη της βυζαντινής δόξας και της τραυματικής μνήμης, Γεροσόλυμα του θείου και του ανθρώπινου δράματος, Τελ Αβίβ της νέας μετοικεσίας, Δαμασκός του ιερού Δαμασκηνού και του Σαλαδίνου, Κάιρο κι Αλεξάνδρεια του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού, Ερυθραία της πτώχειας και του λιμού, Κύπρος του ανοιχτού εθνικού τραύματος.
Σε κάθε τόπο που επισκέπτεται ξέρει καλά τι πάει να δει, τι να ξαναδεί, τι να διευκρινίσει, τι να επιβεβαιώσει. Η αφήγησή της γοητεύει. Η παράθεση των αφηγημάτων γίνεται σύμφωνα με τον ταξιδιωτικό δρόμο που ακολούθησε η συγγραφέας και όχι με τη γεωγραφική αποτύπωση στον χάρτη των τόπων που επισκέπτεται. Η Τρουλλινού αφηγείται την εμπειρία της ως επισκέπτρια που παρατηρεί διαισθητικά και διεισδυτικά ανθρώπους και τόπους στους οποίους το ίχνος της Ιστορίας έχει χαρακτεί βαθύτατο, ανθρώπους και τόπους που υπήρξαν αντικείμενα της γεωπολιτικής σκακιέρας. Μας δείχνει και τη λάμψη μα και τις πληγές των τόπων και των ανθρώπων.
Εναλλασσόμενη πρωτοπρόσωπη, δευτεροπρόσωπη αλλά τριτοπρόσωπη αφήγηση. Οξυμμένη ματιά και χιούμορ υποδόριο. Η συγγραφέας ακολουθώντας το γνωστό δίπτυχο της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, ταξίδι-αναζήτηση, ταξίδι-περιπλάνηση, προσπαθεί να ερμηνεύσει και να κατανοήσει την Ιστορία μέσα από τη σύγχρονη πραγματικότητα, μέσα από τους ανθρώπους που κατοικούν τις περιοχές που επισκέπτεται.
Πλούσιο σε ιστορικές πληροφορίες και σε διαδρομές που διασταυρώνονται, αν και έχουν συντελεστεί σε διαφορετικές χώρες, ώστε ν" αναδίνουν μια σχεδόν ίδια περιπαθή οσμή. «Τα κείμενα γράφτηκαν σε είκοσι δύο χρόνια, από τον Λίβανο του εμφυλίου, 1994, έως τον Φλεβάρη του 2016, στο Ισραήλ», συμπληρώνει στο καταληκτικό σημείωμά της η συγγραφέας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου