Η κυρία µπήκε στο γραφείο µου στις 26 Μαρτίου, ώρα 9:13. Κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί µου, άναψε τσιγάρο, έσκυψε προς το µέρος µου και είπε: «Νοµίζω πως κάποιος µε παρακολουθεί». Τώρα θυµάµαι ακριβώς όσα συντελέστηκαν εκείνο το βράδυ. Όταν έσκυψε προς το µέρος µου, το µόνο που πρόσεξα ήταν το περίτεχνο ντεκολτέ της. Έµεινα για λίγο άφωνος. Συνειρµικά, έφερα στον νου µου την κλασική σκηνή του «Love Happy», µε τη µοιραία Μέριλιν να περπατά λικνιστά µπροστά από τα γουρλωµένα µάτια του Γκράουτσο Μάρξ και να του µιλά µε την παθιάρική της φωνή: «Θέλω να µε βοηθήσεις… Νοµίζω πως κάποιοι µε ακολουθούν…» «Αλήθεια;» της απαντά γοητευµένος εκείνος, «δεν µπορώ να καταλάβω γιατί». Το τελευταίο εικοσιτετράωρο, η ίδια πελάτισσα τηλεφώνησε και µου ζήτησε τροµοκρατηµένη να την επισκεφτώ στο διαµέρισµά της, στο Κολωνάκι. Κάτι κακό τής είχε συµβεί, µου είπε. Έπρεπε λοιπόν να πάω. Για να διαπιστώσω τελικά πως το διαµέρισµα ήταν προφανώς ακατοίκητο, για όσο διάστηµα τουλάχιστον µαρτυρούσε η σκόνη στην πόρτα της. Ή µήπως της είχε ήδη συµβεί αυτό το κακό για το οποίο µε είχε προειδοποιήσει;
Ύστερα από δύο αστυνομικά μυθιστορήματα που έγραψε σε συνεργασία με τη Γεωργία Παπαλυμπέρη (Αγάπησα τον δολοφόνο μου, 2011, και Όλα για τη ζωή μου, 2013), η Κωνσταντίνα Μόσχου εξέδωσε το καινούργιο, αποκλειστικά δικό της αστυνομικό, το Λέμον Πάι. Πρόκειται για μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Αθήνα και τις συνοικίες της, στην οποία πρωταγωνιστεί ο ιδιωτικός ερευνητής Στάθης Παντελιάς, που είναι και ο αφηγητής της. Πιστεύει πως στις τελευταίες δουλειές που έχει αναλάβει υπάρχει ένα κοινό σημείο, το σεξ, και μάλιστα το πληρωμένο, αφού οι νεκροί και οι επιζώντες γνωρίζονται μεταξύ τους, συχνάζουν στα ίδια μέρη και αναζητούν εφήμερες ερωτικές περιπέτειες. Ο Στάθης Παντελιάς, στην πρώτη του περιπέτεια, μας παρασύρει με το σκεπτικό του να πιστέψουμε πως ο γρίφος λύθηκε ήδη, κάποιες σελίδες πριν από το τέλος. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση βοηθάει τον αναγνώστη να καταλάβει την ψυχοσύνθεση του Παντελιά και να γνωριστεί καλύτερα με το επαγγελματικό και το προσωπικό του περιβάλλον.
Το Λέμον πάι είναι ένα γρήγορο αστυνομικό μυθιστόρημα, γραμμένο με κέφι, με χιούμορ και ανατροπές που δεν το συναντάμε συχνά στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Κατά κάποιον τρόπο, θυμίζει το στιλ γραφής του Νίκου Μαράκη, δημοσιογράφου και αστυνομικού ρεπόρτερ, σύγχρονου του Γιάννη Μαρή. Πολλά πρόσωπα, πολλά αίτια, πολλοί ύποπτοι, διπλοί ρόλοι, απολαυστικές καταστάσεις και δύσκολα αινίγματα είναι μερικά από τα συστατικά της επιτυχημένης συνταγής που ακολουθεί το βιβλίο. Επίσης το εξώφυλλο του βιβλίου μας προετοιμάζει ότι μια γυναίκα θα έχει καθοριστικό ρόλο και λόγο. Μια δυναμική, μοιραία γυναίκα. Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι απλοί, καθημερινοί, αληθινοί. Η Κωνσταντίνα Μόσχου πέτυχε να μη δώσει στοιχεία στους αναγνώστες που θα χαλάσουν την έκπληξη. Όλα αποκαλύπτονται στο τέλος, έχει δουλέψει πολύ το κείμενο, τα στοιχεία δίνονται λίγα λίγα, κεφάλαιο το κεφάλαιο για να έχει ενδιαφέρον. Το κείμενό της είναι ένας σφιχτοδεμένο και η πλοκή σε απορροφά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου