10 + 1 ερωτήσεις με την Δοµνίκη Καράντζιου

1. Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας;

Η έμπνευση για να γράψω το βιβλίο “Ο κάβουρας και το στρατιωτάκι” ήρθε από το μεγάλο προσφυγικό κύμα τα έτη 2015-2016, με τα παιδιά να αφήνουν την τελευταία ανάσα τους στις ελληνικές ακτές. Ο ανθρώπινος πόνος, λοιπόν, και η αδικία στη ζωή αυτών των ανθρώπων, χωρίς όμως καμία διάθεση να “εκμεταλλευτώ” αυτόν τον πόνο, με οδήγησαν να γράψω, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, το βιβλίο αυτό. 

2. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας και ποιο το αγαπημένο σας βιβλίο;

Αγαπημένη μου συγγραφέας είναι η κυρία Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, μια συγγραφέας που ξεχωρίζει για τη “δαντελένια” της γραφή. Αγαπημένο μου βιβλίο θα πω το εφηβικό βιβλίο “Τα γενέθλια”, που είχα διαβάσει μικρή, της επίσης αγαπημένης μου, από τα παιδιά μου χρόνια, Ζορζ Σαρή.

3. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;

Μεγαλύτερος φόβος μου είναι να μην καταφέρω να εμπνεύσω τη δημιουργικότητα πρώτα από όλα στα παιδιά μου. Η σύγχρονη μάστιγα του να ζει κανείς κοιτώντας παθητικά ένα “έξυπνο κινητό” έχει κυριεύσει μικρά παιδιά, εφήβους και ενήλικες, έχει δημιουργήσει έναν βουβό κόσμο της εικόνας και του ελάχιστου κειμένου. Οι νέοι αποφεύγουν το κείμενο, προτιμούν την εικόνα και μάλιστα την ψεύτικη κι αυτό θα οδηγήσει σε μεγάλη πνευματική παρακμή. 

4. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.

Το βιβλίο αναφέρεται στην προσπάθεια δύο διαφορετικών πλασμάτων, ενός καβουριού κι ενός πλαστικού παιχνιδιού, του μικρού στρατιώτη, να βοηθήσουν τους ανθρώπους να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο. Η γνωριμία τους τους δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύψουν τις κρυμμένες, ψυχικές τους δυνάμεις, να συνυπάρξουν σε ένα μικρό κομμάτι γης μονιασμένοι. Μέσα από τη δική τους ιστορία αναδιπλώνονται και οι ιστορίες ανθρώπων διαφορετικών, παιδιών που έζησαν στον πόλεμο και παιδιών που έζησαν μόνο την ειρήνη. 

5. Ποιο μήνυμα θα θέλατε να περάσετε στους αναγνώστες με το βιβλίο σας;

Το βιβλίο περνάει το μήνυμα της αλληλεγγύης, της φιλίας, της ενσυναίσθησης του διπλανού μας. Ο κάβουρας και το στρατιωτάκι, το στρατιωτάκι και ο τραυματίας, ο τραυματίας και το προσφυγόπουλο, το προσφυγόπουλο κι ο παιδικός του φίλος αποτελούν φωτεινό παράδειγμα για τον αναγνώστη αληθινής και άδολης φιλίας. 

6. Πόσο εύκολο είναι να γράψει κάποιος ένα παιδικό βιβλίο;

Το να γράψεις ένα παιδικό βιβλίο είναι πιο δελεαστικό, θα έλεγα παρά δύσκολο, από το να γράφεις για μεγάλους. Η ιδιαιτερότητα  είναι να μπεις στην ψυχή του παιδιού, στον τρόπο της δικής του θεώρησης των πραγμάτων. Αν όμως, ως άνθρωπος, δεν έχεις χάσει αυτή τη θεώρηση και συνεχίζεις ως ενήλικας να βλέπεις τη ζωή με τα μάτια του μικρού παιδιού, τότε η συγγραφή βγαίνει πηγαία και γράφεις εμπνευσμένα κείμενα για παιδιά. 

7. Τι σημαίνει λογοτεχνική επιτυχία για εσάς;

Λογοτεχνική επιτυχία είναι να μπορώ να αποδώσω μια ιδέα, μια ιστορία με ένα κείμενο “δαντελένιο”, όχι επιτηδευμένο, απλό, ωστόσο περίτεχνο, που θα ξεπερνά την ομορφιά της τέχνης του και θα αγγίζει τον αναγνώστη. Αν το κείμενο εγκλωβιστεί στη φιλαρέσκεια του συγγραφέα και δεν απελευθερωθεί, να αγγίξει τον αναγνώστη, τότε παραμένει ένα μουσειακό κομμάτι και συνεπώς χάνει κάθε λογοτεχνική επιτυχία. 

8. Ποια είναι η πηγή έμπνευσή σας και ποιο είναι το αγαπημένο σας μέρος για να συγγράψετε ένα βιβλίο σας;

Πηγή έμπνευσής μου είναι οι άνθρωποι που πλαισιώνουν τη ζωή μου, που αγαπώ και με αγαπούν, αλλά και ο μαγικός κόσμος της φύσης μέσα στον οποίο ζούμε. Κάθε μέρα οι κεραίες ενός συγγραφέα είναι ανοιχτές στα συναισθήματα και στις εικόνες. Καθημερινά αγκαλιάζουμε τους ανθρώπους μας, συμπάσχουμε, αναπνέουμε δίπλα τους. Ταυτόχρονα ζούμε κοντά ή μακριά από τη φύση και πάντα έχουμε τη δυνατότητα να τη θαυμάσουμε, είτε σηκώνοντας το βλέμμα μας ψηλά, είτε παρατηρώντας στιγμιότυπα πιο κοντινά. Η απλότητα και η σοφία της φύσης με εμπνέουν και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που καταφέρνω να απομονώνω στιγμές της ομορφιάς της φύσης στα μάτια μου. Η τραπεζαρία του σπιτιού, από όπου μπορώ να κοιτώ τον ουρανό, είναι το αγαπημένο μου μέρος για να γράφω.

9. Πώς σας έρχονται οι ιδέες για να γράψετε ένα λογοτεχνικό κείμενο;

Είναι πραγματικά απροσδιόριστο το πώς μου έρχονται ιδέες για να γράψω. Δεν μπορώ να απαντήσω απόλυτα, γιατί και τη στιγμή αυτή που μιλάμε, μπορεί μια ιδέα να γεννηθεί στο μυαλό μου και να απορώ κι εγώ η ίδια από πού ήρθε! Οι ιδέες έρχονται απρόσκλητες, αιφνιδιαστικά. Το μόνο που ψάχνω μετά είναι λίγο χρόνο για να τις αναπτύξω σε κείμενο.

10. Ποιο θα είναι το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;

Το επόμενο συγγραφικό μου βήμα είναι ένα κείμενο αφιερωμένο στον μαχητή της καρδιάς μου. Η ψυχολογία ενός μαχητή την παραμονή μιας μάχης, οι προβληματισμοί και οι σκέψεις που στροβιλίζουν στο μυαλό, δοσμένες μέσω ενός διαλόγου με το φεγγάρι. 

+1. Μια συμβουλή/ευχή για τους αναγνώστες μας.

Η ευχή, θα προτιμούσα, παρά συμβουλή, που θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες είναι να μη χάσουν ποτέ το ενδιαφέρον τους για το καλό βιβλίο και να αντισταθούν στον μεγάλο πειρασμό της εύκολης τεχνολογίας. Βέβαια η ευχή μόνο δεν είναι αρκετή, στην πραγματοποίησή της οι συγγραφείς έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης.