Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Βιβλιοκριτική: «Έξοδος» του Άρη Σφακιανάκη


Ένας συγγραφέας ετοιμάζεται να γράψει το καινούργιο του βιβλίο. Για να συγκεντρώσει το υλικό που χρειάζεται, σχεδιάζει να ταξιδέψει σε μια μακρινή πολιτεία. Οι φίλοι του προσπαθούν να τον αποτρέψουν: «Είναι διαβολότοπος, τι δουλειά έχεις εσύ εκεί;» επιμένουν. Εκείνος τους αγνοεί, κι έτσι ένα ωραίο πρωί ξεκινάει το ταξίδι του. Δυο μέρες αργότερα θα βρεθεί σ’ ένα μέρος που ξεπερνάει την ίδια του τη φαντασία. Και γίνεται ο ίδιος ήρωας στο βιβλίο που σκόπευε να γράψει.

Ο Άρης Σφακιανάκης πρόκειται για συγγραφέας που έχει ικανότητα στην αφήγηση, το κείμενο ρέει, σε τραβάει μαζί του και σε αυτό το βιβλίο με βάση μια εξαιρετικά έξυπνη ιστορία μας μιλάει μέσα από μια εντελώς φανταστική πλοκή για τον εαυτό του κι όσα τον αφορούν. Στην πρωτοπρόσωπη αφήγησή του, ένας συγγραφέας αποφασίζει παρά τις συμβουλές των φίλων του, να ταξιδέψει στο Μεσολόγγι. Όλοι του λένε πως είναι πολύ επικίνδυνο και θα χαθεί, αλλά αυτός τους παρακούει, και πέφτει σε μια σκουληκότρυπα. Βρίσκεται στο Μεσολόγγι λίγες μέρες πριν την Έξοδο και η ιστορία αρχίζει από εκεί. 

Ο Άρης Σφακιανάκης αποφεύγει όλους τους σκοπέλους, άλλοτε με χιούμορ, και κάποτε με ευρηματικότητα. Δίνει την αίσθηση της Εξόδου , στήνει και δύο-τρεις ερωτικές ιστορίες και κυρίως κατορθώνει να αναστήσει κάποιους από τους οπλαρχηγούς του ‘21 με ωραίο τρόπο χωρίς υπερβολές. Κι αυτό είναι σπουδαίο συγγραφικό επίτευγμα. Με τον συγγραφέα να καλείται να προσαρμοστεί στα δεδομένα της στιγμής που τον έστειλε το ταξίδι του στον χρόνο, αλλά με τις εμπειρίες και τις γνώσεις του σήμερα και γνωρίζοντας εκ των προτέρων την εξέλιξη της ιστορίας, η Έξοδος είναι ένα βιβλίο που από τις πρώτες σελίδες του κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Έκανε εξαιρετική δουλειά  ο συγγραφέας καθώς δημιούργησε ένα βιβλίο που διαβάζεται μονορούφι αλλά παράλληλα σε κρατά αποστασιοποιημένο από το ιστορικό πλαίσιο χωρίς να σε βάζει στο τρυπάκι να κρίνεις αν διαστρεβλώνει τα γεγονότα και μειώνει την αξία τους. Όχι, απλώς δημιουργεί μια δική του εκδοχή ακροβατώντας μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας παραμένοντας πιστός στο μόνο που μας έχει μείνει αναλλοίωτο, τη παράδοση μας. Χειρίζεται έξοχα την πένα του έχει τη δυνατότητα να σε περνάει από το δάκρυ στο γέλιο χωρίς να γίνεται μελοδραματικός, και να αποσπά το γέλιο τη δύσκολη στιγμή χωρίς να χρησιμοποιεί εύκολες μεθόδους. Όσο για το τέλος που δίνεται στο βιβλίο, αυτό μάλλον σημαίνει μια νέα αρχή, με τον ήρωα ίσως να μεταφέρεται σε μια νέα ιστορική περίοδο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου