Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

10 + 1 ερωτήσεις με την Μαίρη Κόντζογλου

                                         

1. Η λογοτεχνία σάς άλλαξε τη ζωή και την καθημερινότητά σας και αν ναι με ποιο τρόπο;
Η λογοτεχνία έχει αλλάξει τη ζωή μου εδώ και πολλά χρόνια. Από τα 8 μου χρόνια, μόλις δηλαδή άρχισα να διαβάζω με ευχέρεια και να «κλέβω» τα βιβλία του πατέρα μου. Αυτό στην αρχή. Ύστερα έγιναν όλα φυσιολογικά, δηλαδή μου έδωσαν βιβλία για την ηλικία μου. Δεν σταμάτησα ποτέ να διαβάζω. Η συγγραφή νομίζω πως ήρθε σαν λογική συνέχεια, όταν τα αμπάρια του μυαλού και της ψυχής είχαν πια γεμίσει. 

2. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας και ποιο το αγαπημένο σας βιβλίο;
Δεν είναι ένας, είναι πολλοί και πάντα με δυσκολεύει αυτή η ερώτηση, αισθάνομαι πως είμαι αγνώμων σε όσους μου έδωσαν τεράστιες αναγνωστικές απολαύσεις. Αν έπρεπε να διαλέξω οπωσδήποτε έναν θα έλεγα τον Τσίρκα από τους Έλληνες και τον Ντοστογιέφσκι από τους μεγάλους κλασικούς.

3. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;
Αυτός που συνδέεται με τη φθαρτή ανθρώπινη φύση. 

4. Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο.
Οι Μαγεμένες - Las Incantadas στα λαντίνο, τη γλώσσα των σεφαραδιτών Εβραίων της Σαλονίκης ή Στοά των Ειδώλων για τους Έλληνες είναι ένα ρωμαϊκό μνημείο το οποίο βρισκόταν στο κέντρο της πόλης, εξαιρετικής ομορφιάς και μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Πιθανόν να ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος. Το μνημείο, από τα ύστερα χρόνια του 2ου μ.Χ. αιώνα που φιλοτεχνήθηκε, το σεβάστηκαν όλοι οι κατακτητές της πόλης –και ήταν πολλοί–, όπως και οι μεγάλοι σεισμοί  που τη χτύπησαν. 
Το 1864 ο Γάλλος παλαιογράφος Εμμανουέλ Μιλλέρ, με εντολή του αυτοκράτορα της Γαλλίας Ναπολέοντα του Γ’ και τη σύμφωνη γνώμη του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ  –η Σαλονίκη είναι ακόμη τουρκοκρατούμενη–, φτάνει στην πόλη για να πάρει το μνημείο στο Παρίσι, παρά τη θέληση όλων των κατοίκων, είτε ήταν χριστιανοί, εβραίοι ή μουσουλμάνοι. 
Με αφορμή αυτό το ιστορικό γεγονός, συνέθεσα ένα μυθιστόρημα που αφορά τη ζωή στη Θεσσαλονίκη στα μέσα του 19ου αιώνα και στο οποίο μυθιστόρημα οι ήρωες, χριστιανοί και εβραίοι, προσπαθούν να αποτρέψουν την αρπαγή των «Μαγεμένων» ή συνεργάζονται με τον απαγωγέα. 
Ακόμα και ο Εμμανουέλ Μιλλέρ είναι ένας από τους ήρωες του βιβλίου. 
Στο βιβλίο υπάρχει ο έρωτας, υπάρχουν η επανάσταση, η αρχαιοκαπηλία, οι κοινωνικές σχέσεις της εποχής, υπάρχει το χάσμα ανάμεσα στους διαφορετικούς κατοίκους, υπάρχει όμως και το κοινό ιδανικό που είναι η λευτεριά. Με όλες τις έννοιες.

5. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς το εξώφυλλο σε ένα βιβλίο;
Θέλω το εξώφυλλο να «λέει» μια ιστορία. Υπό αυτή την έννοια, είναι σημαντικό να βρεις αυτό που θα «αφηγείται» κάτι με μια εικόνα.

6. Θα θέλατε κάποιο από τα βιβλία σας να γινόταν κινηματογραφική ταινία και αν ναι ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήθελα, ναι. Αλλά δεν το θεωρώ και επιτακτική ανάγκη, δεν το συνδέω με την αποδοχή ή όχι του βιβλίου. Εγώ γράφω. Αν το γραπτό μου γίνει και εικόνα, θα είναι καλοδεχούμενο, κανείς «γονιός» δεν πρέπει να στέκεται εμπόδιο στο μέλλον του «παιδιού» του.  ΟΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΣΗΜΙΑ θα μπορούσαν να γίνουν καταπληκτικές ταινίες. 

7. Τι σημαίνει λογοτεχνική επιτυχία για εσάς;
Το να αγγίξει ένα βιβλίο τις καρδιές του απαιτητικού αναγνωστικού κοινού είναι, για μένα, η λογοτεχνική επιτυχία.

8. Ποια είναι η πηγή έμπνευσή σας και ποιο είναι το αγαπημένο σας μέρος για να συγγράψετε ένα βιβλίο σας;
Πηγή έμπνευσης είναι ο άνθρωπος. Και ο τρόπος που στέκεται στη ζωή. Όμως και η Ιστορία, κυρίως οι μικρές στιγμές της, εκείνες που δεν άλλαξαν τον κόσμο, ούτε τον ρου των γεγονότων, είναι πηγή έμπνευσης. 
Αγαπημένο μέρος… Γράφω στο γραφείο μου, κάτω από μια μεγάλη βιβλιοθήκη, συντροφιά με ‘τις ανάσες’ των συγγραφέων που έχω λατρέψει και των βιβλίων που με έκαναν να δακρύσω από θαυμασμό. Δεν είναι το αγαπημένο μου μέρος, δεν γράφω μόνο εκεί,  μπορώ παντού, αρκεί πια να έχει ησυχία – κάποτε έγραφα και ανάμεσα σε πολύ κόσμο.
Ιδανικό μέρος όμως θα ήταν μπροστά σε ένα μεγάλο παράθυρο που θα αντίκριζε από ψηλά τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. 

9. Ποια είναι η άποψή σας για την Ελλάδα του σήμερα;
Η Ελλάδα πονάει, υποφέρει, δακρύζει. Μεγάλη κατάρα ο ξενιτεμός των νέων ανθρώπων, αυτό στενεύει το μονοπάτι για ένα καλύτερο ‘αύριο’. Αρχίζω όμως να διακρίνω ένα φως στο τέλος του λαβύρινθου –όχι απλά τούνελ–, αρκεί να συνεργαστούμε αρμονικά.  Και πρωτίστως ο καθένας να διορθώσει τον εαυτό του, όχι να τα περιμένει όλα από την εκάστοτε κυβέρνηση. Για το αν θα διπλοπαρκάρεις ή όχι δεν ευθύνεται κανένας υπουργός. Όπως και για το αν θα «κλέψεις» –χρόνο, χρήμα, κόπο– στη δουλειά σου.

10. Ποιο θα είναι το επόμενό σας συγγραφικό βήμα;
Το, κατά πάσα πιθανότητα, επόμενο έργο μου το μελετάω και το γράφω. Είναι ένα θέμα που με έχει συνεπάρει και ελπίζω όταν ολοκληρωθεί να συνεπάρει και τους αναγνώστες. 

+1. Μια συμβουλή/ευχή για τους αναγνώστες μας.
Συμβουλές δεν δίνω. Τους εύχομαι να ξεχωρίζουν ανάμεσα στην πληθώρα των βιβλίων που εκδίδονται, να ξεχωρίζουν και να διαβάζουν τα διαμάντια. Για να λάμπουν το μυαλό και η ψυχή τους. 

1 σχόλιο: