Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

10 +1 ερωτήσεις με την Λένα Μαντά

1. Oι ήρωες των βιβλίων σας έχουν προδιαγεγραμμένη πορεία την οποία γνωρίζετε και ακολουθείτε ως την τελευταία σελίδα ή υπάρχει πιθανότητα «αυτονόμησής» τους κατά τη διάρκεια συγγραφής του βιβλίου; (Από την Ειρήνη Μαμούρη)
Αργώ πολύ να ξεκινήσω την συγγραφη ενός μυθιστορήματος. Το κάνω μόνο όταν είμαι έτοιμη, όταν η ιστορία έχει ολοκληρωθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος της και γνωρίζω τα πάντα για όλους τους ήρωες και την πορεία τους.  Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Κάποιες ηρωίδες είναι πιο…ατίθασες με κορυφαία όλων την Θεανώ που αυτονομήθηκε εντελώς και ενώ είχα σχεδιάσει άλλη πορεία για εκείνη, έκανε μόνη της την ανατροπή! Αυτή είναι και η μαγεία όμως για μένα. Το απρόσμενο και αναπάντεχο που καραδοκεί σε κάθε νέα ιστορία μου.

2. Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας στα βιβλία σας που σας παίδεψε περισσότερο μέχρι να τον ολοκληρώσετε; (Από την Κατερίνα Μαστρογιάννη)
Η Ηρώ, από το Όσο αντέχει η ψυχή, ήταν για μένα η πιο δύσκολη περίπτωση. Δεν συμφωνούσα με καμία από τις επιλογές της, αλλά ήταν μονόδρομος, έτσι όπως είχα δομήσει τον χαρακτήρα της. Η στωικότητα που έφτανε στην ηττοπάθεια ήταν κάτι που δεν μου ταίριαζε, ενώ ήθελα παράλληλα μια τέτοια ηρωίδα και μέχρι να ολοκληρώσω όλες τις λεπτομέρειες αυτής της γυναίκας,  πολλές φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω!

3. Ποιο βιβλίο στην παιδική σας ηλικία, σας συγκλόνισε και μέχρι σήμερα το θυμάστε; Ποιό βιβλίο σας έκανε να αγαπήσετε τα βιβλία και σας ώθησε στη συγγραφή; (Από την Μαρία Κόντου)
Ήμουν στην τελευταία τάξη του Δημοτικού όταν μου έκαναν δώρο το Όσα παίρνει ο άνεμος. Κοιμόμουν και ξυπνούσα με αυτό! Από τότε το διάβασα πολλές πολλές φορές ακόμα, και πάντα νιώθω το ίδιο. Το λάτρεψα! Όσο για την συγγραφή, δεν με ώθησε σε αυτήν κανένα βιβλίο, αλλά και όλα μαζί! Η ανάγνωση και το γράψιμο ήταν οι καλύτεροι φίλοι της παιδικής, εφηβικής, αλλά και της ενήλικης ζωής μου.

4. Υπάρχει κάποιο βιβλίο που έχετε γράψει, αλλά το έχετε κρατήσει κλειδωμένο στο συρτάρι με τον φόβο ότι δεν θα έχει την σωστή ανταπόκριση στο αναγνωστικό κοινό; (Από την Γεωργία Ρετετάκου)
Έχω πάρα πολλά βιβλία στο συρτάρι μου, αλλά όχι από τον φόβο της απόρριψης του αναγνωστικού κοινού! Βλέπετε γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς! Είναι εσωτερική και επιτακτική η ανάγκη και όπως σας είπα έγραφα….από πάντα! Ούτε με ένοιαζε, ούτε είχα σκεφτεί ποτέ ότι κάποια μέρα θα γίνω συγγραφέας. Δεν ήταν στόχος, ούτε επιδίωξη. Έτσι υπάρχουν χειρόγραφα που ανήκουν σε μια άλλη εποχή και δεν θα είχε νόημα να εκδοθούν τώρα. 

5. Τι πυροδοτεί περισσότερο τη συγγραφή σας: Η λύπη ή η χαρά; (Από την Ελισσάβετ Πιτσινή)
Τίποτα από τα δύο, αλλά και τα δύο! Γενικά αυτό το κομμάτι μου λειτουργεί ανεξάρτητο! Η ανάγκη μου όμως να γράψω, γιγαντώνεται όταν περνάω δύσκολα και θέλω να ξεφύγω απ’ ότι με πονάει. Το λέω και το πιστεύω: Δεν υπάρχει καλύτερο ταξίδι μυαλού και ψυχής από ένα βιβλίο. Είτε το διαβάζεις, είτε, πολύ περισσότερο,  όταν το γράφεις!

6. Από που εμπνευστήκατε την υπόθεση για το τελευταίο σας βιβλίο και αν πιστεύετε ότι ένα βιβλίο πρέπει να έχει ευχάριστο τέλος η ένα τέλος απρόβλεπτο όπως η ζωή. (Από την Ιωάννα Γαλάνη)
Το Γράμμα από χρυσό, ξεκίνησε από ένα κόσμημα που υπάρχει ήδη στην ζωή μου, δώρο του άντρα μου. Ένας χρυσός φάκελος που ανοίγει και μέσα έχει μια κάρτα που γράφει Σ’ αγαπώ. Ο άντρας μου επίσης μου έδωσε την ιδέα για κάποιο αντικείμενο, ίσως κόσμημα, που θα περνούσε από γενιά σε γενιά και που θα γινόταν αιτία να ενωθούν άνθρωποι που αγαπήθηκαν. Έδεσαν αυτά τα δύο μαζί…. Βλέπετε; Είναι μαγικός ο τρόπος που δημιουργείται ένα βιβλίο και ανεξερεύνητες οι διαδρομές του. Όσο για το τέλος των βιβλίων μου είναι δική μου επιλογή να είναι πάντα, αν όχι ευχάριστο, τουλάχιστον ευοίωνο. Επιλέγω συνειδητά την γλυκιά επίγευση… Σαν παιδί λάτρευα τα παραμύθια και αυτό θέλω και τώρα. Το παραμύθι μου…. Αυτό το τόσο λυτρωτικό: «Έζησαν εκείνοι καλά κι εμείς καλύτερα»….

7. Αν μπορούσατε να γυρίσετε το χρόνο πίσω θα αλλάζατε υπόθεση σε κάποιο από τα βιβλία σας και αν ναι ποιο θα ήταν αυτό; (Από την Ιωάννα Κωστοπούλου)
Ούτε κατά διάνοια! Δεν θα άλλαζα τίποτα από κανένα βιβλίο μου!

8. Ποια ηρωιδα ειναι πιο κοντα σε εσάς ή η αγαπημένη σας απο ολα τα βιβλια που εχετε γραψει? (Από την Φρόσω Σπυροπούλου και την Μαρία Αδαμαντίνη)
Αναμφίβολα η Ντάτα, αλλά και η Θεανώ, ενώ ξεχωρίζω και αισθάνομαι πολύ κοντά στην Ελπίδα από το Βαλς με δώδεκα θεούς. Γενικά όλες οι ηρωίδες μου που είναι σκληρές, που μιλάνε ευθύβολα και φέρονται με αμεσότητα και χωρίς επιτήδευση, που είναι πιο δυναμικές,  κουβαλούν κομμάτια μου.

9. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς το εξώφυλλο σε ένα βιβλίο;
Σαν αναγνώστρια καθόλου, ίσως γιατί σαν άνθρωπος δεν στέκομαι στο περιτύλιγμα. Με τραβάει ο τίτλος πρώτα απ’ όλα, μετά ο συγγραφέας αν γνωρίζω ηδη την γραφή του και όχι ποια εικόνα θα υπάρχει  στο εξώφυλλο. Σαν συγγραφέας όμως, παραδέχομαι πως παίζει κι αυτό τον ρόλο του. Ελκύει ή απωθεί και γι αυτό υπάρχει ιδιαίτερη φροντίδα στις εκδόσεις Ψυχογιός, με τους οποίους μόνιμα συνεργάζομαι, γι αυτό το κομμάτι. Ένα καλαίσθητο εξώφυλλο, ανήκει στα πλεονεκτήματα του βιβλίου.

10. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;
Η αρρώστια και ο θάνατος αγαπημένων προσώπων.  Τρέμω για τα παιδιά μου, αγωνιώ συνεχώς και οι προσευχές μου είναι πάντα γι αυτά.

+1. Μια συμβουλή/ευχή για τους αναγνώστες μας.
Αυτό που μου έγραψε κάποτε μια αναγνώστρια και το θυμάμαι: «Για να δεις το ουράνιο τόξο, πρέπει ν’ αντέξεις την βροχή»!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου